DROMERIGHEID

Hij zat aan het ontbijt en het ontbijt was niet veel anders dan anders; zij klaarwakker en al babbelend druk in de weer met de thee en de broodjes en met van alles wat en hij, ineengedoken en wakker wordend, als een zoutzak op z’n stoel en licht ochtendziek. Toch was er vanochtend ook iets anders op zijn gezicht te zien; een stille glimlachachtige grijns lag er op zijn gezicht.

“Volgens mij hebben Erik en Debbie ook een kleine”, babbelde zij, “ik zag Erik tenminste met beschuit en muisjes de winkel uitkomen gister”. Ze wachtte even op een reactie en vervolgde toen. “Erik hoopte op een jochie, zei z’n moeder, maar dat weet ik natuurlijk niet. Heb jij er iets over gehoord, wat het nou geworden is ?” Hij schrok op, leek het, en murmelde; “11-0, het is 11-0 geworden” en hij lachte stom.

Een kwartier later zat hij in z’n auto op weg naar z’n werk. Het hek was al open, zag hij, dus hij was niet de eerste. Hij parkeerde z’n auto en liep naar de loods. Er kwam nog een auto door het hek, de auto reed door tot naast hem. Het raampje zoefde open. “Heej Jan, tijd niet gezien”. Jan keek hem aan. Het was een aannemer, waar hij vanuit z’n werk nogal eens mee te maken had. “Nee, klopt. Hoe is het ?” “Ja, goed en met jou gaat het ook goed, zie ik, en hoe is het thuis ?”. “Thuis ?”, herhaalde Jan vreemd, “Thuis zijn we ongeslagen” en weer lachte hij, op een wazige manier, maar tegelijkertijd met iets van onverholen trots.

Weer een uur later zat hij in een bedompt zaaltje met z’n baas en wat collega’s. Ze bespraken het werk voor de week erop. “We hebben geluk met het weer”, was de baas optimistisch, “door de droogte kunnen we het onkruid toch redelijk in de hand houden, dacht ik”. Er werd instemmend geknikt. Theo nam het woord; “Tuurlijk, met het onkruid werkt het weer in ons voordeel, maar we moeten nu wel extra water geven. We hebben rond deze tijd nog nooit zo veel water gegeven als nu. Ik kan me niet herinneren dat we ooit zo’n droog seizoen hebben gehad als dit jaar”. Jan’s hoofd ging met een ruk naar Theo. “Het was een prachtig seizoen !”, betoogde hij enthousiast, “echt, ik kan me niet herinneren dat we ooit zo’n mooi seizoen hebben gehad, thuis ongeslagen en de laatste wedstrijd met 11-0 winnen, echt ongelofelijk” en weer grinnikte hij. Het werd stil rondom hem. Sommige keken wat bedrukt naar de grond, anderen keken naar buiten, z’n baas plande met een diepe frons in z’n voorhoofd een gesprek in z’n agenda.

Ah. Pauze. Jan zat in de kantine en zat nog steeds met die wazige grijns om z’n mond naar buiten te kijken. Z’n collega grinnikte. Hij knikte naar Jan en zei; “Als je ’t mij vraagt weet die van voren ook niet meer dat die van achteren leeft”. De anderen lachten. Jan keek hem bedachtzaam aan. “Het is geen kwestie van voor of achter”, peinst hij “je doet het samen, echt, en als ik er iemand uit moet lichten, dan kan ik het niet, het was een prestatie van de nummer 1 tot en met de nummer 17 en dan niemand uitgezonderd, echt, iedereen heeft gedaan wat ie moest doen. En… zonder gezeik, he. Knap hoor. Echt zo ontzettend knap”. Z’n collega’s kijken elkaar vragend aan. Eentje schud met z’n ogen dicht van nee, als om de anderen te waarschuwen er niet op door te gaan. Een ander pakt z’n mobiele telefoon en bij de naam ‘huisarts’ gaat z’n duim weifelend over de groene knop.

Dit, aangaande het gedrag van de man. Dan z’n signalement; we hebben het hier over een kalende vijftiger met grijzende slapen en de reeds beschreven dromerige grijns op zijn gezicht. Zijn shirt bolt iets op door veelvuldig genoten derde helften. Op momenten dat de man denkt dat niemand hem ziet, maakt hij met z’n rechterarm juichbewegingen, veelal met gebalde vuist, die voor personen die de man niet kennen, het best als belachelijk euforisch gedrag omschreven kunnen worden.

Wanneer u de man tegenkomt; blijf rechts rijden en probeer hem met lichtsignalen te waarschuwen dat u er ook nog bent. De toestand van deze man kan het best omschreven worden als; verder onschuldig, maar toch duidelijk even van deze wereld.     

JAN